dziewczyna w okularach przeciwsłonecznych na tle morza
Czy warto inwestować w okulary korekcyjne z nakładką przeciwsłoneczną?
14 listopada 2017
Rzeczy, których każdy warsztat potrzebuje
27 listopada 2017

Polskie malarstwo realistyczne XIX wieku

Reprodukcje malarstwa polskiego

To fakt, że sztuka polska XIX wieku rozwijała się w niełatwych warunkach politycznych, wszakże Polska aż do roku 1918 nie istniała na mapach. Podzielona rozbiorami nie zatraciła jednak patriotycznego ducha, który szczególnie był widoczny w sztukach różnego rodzaju, w tym plastycznych. Malarstwo tego okresu cechuje realistyczny, historyczny charakter, a po dziś dzień jest to jeden z najważniejszych okresów twórczych w sztuce polskiej. Reprodukcje malarstwa polskiego malarzy dziewiętnastowiecznych goszczą w wielu salonach polskich rodzin, bo przekaz, ukazanie realiów i sam styl malarstwa należy do tych z wyższej półki.
Kompozycje z tego okresu cechowało dynamiczne podejście do przedstawienia, żywe, wręcz realne. Niejednokrotnie odsyłało na polskie pola, chłopskie życie, czy większe aglomeracje miejskie. To swoiste świadectwo tamtych czasów zachowane za pośrednictwem oryginalnych obrazów wiszących w największych muzeach polski jak i utrwalone przez reprodukcje malarstwa polskiego.

Malarstwo realistyczne Chełmońskiego i Gierymskiego

PomarańczarkaMalarstwo polskie wieku XIX rozgrywało się na dwóch płaszczyznach tematycznych: malarstwie realistycznym i historycznym. Wybitnymi przedstawicielami tego pierwszego byli Józef Chełmoński i Aleksander Gierymski, którzy ogromną uwagę przykładali do detali i odwzorowania szczegółów. Chełmoński skupiał się przede wszystkim na twórczości rodzajowej, ukazującej przede wszystkim życie na polskiej wsi. Jego dzieła takie jak „Odlot żurawi”, „Babie lato”, czy obrazowanie koni zwłaszcza na przedstawieniach takich jak „Trójki”, czy „Czwórki” to jego najsławniejsze obrazy, ale też najczęstsze reprodukcje malarstwa polskiego. Józef Chełmoński nie tylko za pomocą tematu, ale też za pośrednictwem barwy i panującego nastroju oddawał polskie pejzaże wsi w całej okazałości, oddając przyszłym pokoleniom niemal namacalny obraz czasów minionych.
Aleksander Gierymski natomiast lubował się w impresjonistycznym przedstawieniu danego kadru. Co ważne, malarz dużo uwagi poświęcał nie obrazom ukazującym sielankowy tryb życia, który oddawany był za pośrednictwem barw i lekkich machnięć pędzla. Gierymski w swoich pracach skupiał się na ukazaniu losów warszawskiej biedoty, dlatego w swych plenerach niejednokrotnie zapuszczał się w zapomniane zaułki, by tam szukać inspiracji i utrwalać je za pomocą obrazu. Tak też powstały największe dzieła artysty jak: „Trumna chłopska”, czy „Żydówka z pomarańczami”.

Batalistyczne przedstawienia Maksymiliana Gierymskiego

Nieco w innym nurcie realistycznym tworzył starszy brat Aleksandra, Maksymilian Gierymski, który w swych przedstawieniach skupiał się na malarstwie batalistyczno-rodzajowym. Nastroje polityczno-patriotyczne wręcz zachęcały twórców do tworzenia obrazów wiernie oddających panującą rzeczywistość, żywa sztuka pejzażowa, która w sposób namacalny oddawała klimat tamtych czasów. Maksymilian Gierymski prezentował tak zwana szkołę monachijską, który w swej twórczości sporo miejsca poświęcał sceną rodzajowym i batalistycznym. Najbardziej znany jest, także za pośrednictwem reprodukcji malarstwa polskiego, ze scen upamiętniających powstanie styczniowe. Do najznakomitszych należą obrazy takie jak „Patrol powstańczy” z roku 1872. Dzięki takiemu podejścia do sztuki, Maksymilian Gierymski otrzymał miano piewcy polskiego ziemiaństwa i malarstwa historycznego.

Komentarze są wyłączone.